Hij had een transfer nodig om een legende te worden

Voetbal zonder transfers, dat is ondenkbaar. Vandaag de dag swingen de miljoenen de pan uit en wordt er nauwelijks nog opgekeken wanneer een speler voor 100 miljoen euro wordt verkocht. Er hangt niet enkel een prijskaartje aan een transfer, het heeft ook een enorme impact op de loopbaan van voetballers. Zo zien we spelers die door een transfer hun carrière lanceren, nieuw leven inblazen of ruïneren. Er zijn ook spelers die geen transfer maakten, en hierdoor niet tot de legendes van de voetballerij behoren. Dé speler die binnen die categorie valt, is Antonio Di Natale.

De naam Di Natale doet bij de meeste voetballiefhebbers geen wenkbrauwen fronsen, aangezien de Italiaanse spits in zijn jaren als profvoetballer voldoende bekendheid vergaarde. Er zijn echter weinigen die hem tot de absolute wereldtop rekenen en dat lijkt niet onterecht. Di Natale won namelijk nooit een landstitel of een Europese trofee en werd nooit geselecteerd voor de Ballon d’Or shortlist. Dat gebrek aan succes lag niet aan Di Natale’s kwaliteiten, maar waarschijnlijk wel aan het feit dat hij ervoor koos om zijn gehele profcarrière bij Udinese te spelen.

Nadat Antonio Di Natale als jonge twintiger voor Italiaanse vierde, derde en tweede klasse clubs gespeeld had, verruilde hij op 26-jarige leeftijd Empoli voor Udinese. Di Natale zou voor de rest van zijn carrière bij de club uit Udine blijven voetballen. Als zogenaamde laatbloeier bouwde de Italiaan een impressionante loopbaan uit in de Serie A. Bij Empoli en Udinese samen scoorde hij 210 doelpunten in 445 wedstrijden. Hiermee staat Di Natale zesde op de lijst van topschutters aller tijden in de Serie A en laat zo Italiaanse grootheden als Roberto Baggio en Alessandro Del Piero achter zich. In de top vijf staan voornamelijk spelers die actief waren in de jaren ’50 en Francesco Totti. Die laatste maakte veertig doelpunten meer dan Di Natale, maar speelde ook wel meer dan 600 wedstrijden.

Di Natale’s statistieken zijn zonder meer impressionant te noemen. Wat de cijfers van de kleine Italiaan nog indrukwekkender maakt, is het feit dat hij nooit voor een van de grote Serie A clubs uitkwam. Di Natale speelde het overgrote deel van zijn wedstrijden bij een vaste middenmoter in de Italiaanse eerste klasse, die hij in zijn absolute topjaren naar nieuwe hoogtes tilde. Tussen 2011 en 2013 eindigde Udinese onder leiding van hun doeltreffende kapitein ieder jaar in de top 5, met een derde plaats in 2012 als hoogtepunt. Antonio Di Natale schopte het twee keer tot topschutter van de Serie A, haalde drie keer het Serie A team van het jaar en werd in 2010 zelfs verkozen tot Italiaans voetballer van het jaar. Er mag dus geen twijfel bestaan dat de topschutter allertijden van Udinese tot de elite van Italiaanse aanvallers behoort. Een vaste waarde bij de Italiaanse nationale ploeg werd Di Natale echter nooit. Tijdens Di Natale’s piekjaren liepen er bij Italië enkele stevige namen in de voorlinie. Met Totti, Del Piero en Toni was de concurrentie in de spits bij de Squadra Azzurra erg groot. Toch maakte Di Natale, voornamelijk als invaller, elf doelpunten in 42 optredens voor de nationale ploeg.

Dat Di Natale bij Udinese als god beschouwd wordt, is een logisch gevolg van zijn uitzonderlijke kwaliteiten en zijn onvoorwaardelijke loyaliteit voor de club. Dat Di Natale vandaag de dag door haast niemand tot de groten der voetballers gerekend wordt, is daar ook een gevolg van. Een overstap naar een van de Italiaanse topclubs had van Di Natale een mondiale legende kunnen maken. Vooral een transfer naar Milaan kon de ideale stap in Di Natale’s carrière zijn. Tussen 2010 en 2015 haalde Di Natale zijn beste niveau. Het is in die periode dat zowel Inter als AC Milan, op enkele seizoenen na, door een moeilijke periode gingen. Bij beide Milanese clubs volgde de ene middelmatige spits de andere op terwijl de spits van Udinese aan de lopende band scoorde. We zullen nooit weten wat Di Natale had kunnen bereiken mocht hij een stap hogerop gezet hebben, maar de prijzenkast, erelijst en het statuut van Antonio Di Natale hadden er ongetwijfeld heel anders kunnen uitzien.